PRESS:
download Presskit
(bio, stageplot, high res photo's) ZIP-file
DOWNLOAD

FRET / mei 2006: 
“Laat 2006 maar het jaar worden van Branko. My World Electric is namelijk een van de meest veelbelovende debuutalbums van de afgelopen jaren in Nederland. De band rond de talentvolle zanger/gitarist Jacko Kreukniet levert met behulp van drummer/producer Michel Schoots (Urban Dance Squad), gitarist Gorden Groothedde (Spanner, Jovink) en bassist Ivo Severijns een ijzersterke cd af. De kracht van het album is de perfecte mix van alternatieve rock en new wave uit de jaren tachtig. De band weet er op een bijzonder frisse en originele manier mee voor de dag te komen. Kreukniets goede oor voor dynamiek, intensiteit en prachtige arrangementen mondt via nummers als My Friend, Letitgo en Not Like You uit in een oorstrelend Love = A Fading Star! Mark my words: Branko is ‘the next big thing’!”

Platomania / april 2006
“Branko, gezegend met originele doch nerdy Gezonde Hollandse Jongensnaam, heeft een aantal onderscheidende eigenschappen mee die de aandacht van de publiciteit nogal mogen trekken: de aanwezigheid van legendarische Urban Dance Squad-trommelaar Michel Schoots als zowel producer, mentor én drummer (slechts op de plaat, dat wel, hij wordt vervangen tijdens optredens), de eindafwerking van Brad Gilderman (Outkast, Tom Petty, Brian Wilson) en als hoofdattractie de aanwezigheid van de Adje van den Berg van zijn generatie, of de Yngwie Malmsteen van de Lowlands: Marcel Singor. Volgens ’s bands eigen zeggen opererend op het snijvlak van pop en rock, maar wij constateren ook het ‘electric’-gedeelte uit de titel vooral en wel meermaals -om de nogal in zwang zijnde 80’s dance nog maar even daar te gelaten. Het heeft niet alleen een gunstige uitwerking op de weliswaar niet nieuwbakken maar toch nét weer andere Branko-sound, maar tevens doet denken aan de Amsterdamse gitaarschool van weleer, en de weledelgeleerde woensdagmiddag van de VPRO in het bijzonder.”

Rock-e-Zine / May 2006
“I’d planned to review at least three cd’s today. This one will however be the only one I’ll finish. The reason for that is plain simple. The entire day I have been listening to the same album, My World Electric by Branko. This album sounds astonishing. It is hard to believe that this is in fact the debut album of this Dutch band. The overall sound of the album is in one word perfect. The mixing was done by none less than Brad Gilderman (Outkast, Tom Petty and Brain Wilson) who did an excellent job. Every song has a distinctive vibe, is catchy as hell and truly a piece of art.

Jacko Kreukniet is the bands driving force. Hes the one that wrote down most of the melodies and lyrics. The poppy sound is the work of Ben Fransma, whose main interest lies in beats, synths and samples. Don’t expect repeating samples that start to annoy after a few spins though. Fransma obviously doesn’t lack inspiration, adding just the right sounds and samples to intensify every melody. The combination of the two guarantees compositions which balance between heavy and popular rock.

With the proper promoting there’s no way back for Branko. My World Electric is one of the best Dutch releases of the last couple of years!” Rating:10 /10

Music Maker / mei 2006: 
“Branko is het levenswerk van multitalent Jacko Kreukniet. Samen met zijn muzikale maatje Ben Franswa heeft hij twee jaar lang gewerkt aan het debuutalbum My World Electric, een kruisbestuiving tussen rock en pop. Stevige nummers, waarbij een hypermoderne electronische beat als basis dient. Maar ook songs waarin veel aandacht is voor nuance. Daarbij laat Branko zich in de studio bijstaan door ambachtelijke musici als Michel Schoots (Urban Dance Squad), bassisten Ivo Severijns en Danny Samar en toetsentalent Ivar Pijper.

My World Electric blinkt uit in variatie. Niet geheel verwonderlijk aangezien beide heren prat gaan op hun enorme brede muzieksmaak. Ze hebben echter, zo benadrukken ze, willen voorkomen dat hun album een allegaartje zou worden van zware rocksongs en weirde electropop. Of er een markt bestaat voor deze ‘electrorock’, waar de laatste tijd steeds meer bands mee op de proppen komen, staat vooralsnog in de sterren geschreven. Maar Branko is zeker een band in dit genre die zich prominent en professioneel voor het voetlicht brengt. Benieuwd wat hen de toekomst brengt.”

MusicFrom.nl / april 2006: 
“Wat doe je als je als tweetal getalenteerde, ervaren muzikanten, een nieuwe band wilt oprichten en een indrukwekkend debuut wilt maken? Dat moeten Jacko Kreukniet en Ben Franswa enkele jaren terug gedacht hebben. Na samenwerking in de bands Lemon Crush en Spitball richtten ze in 2002 hun eigen groep Branko op, waarvoor ze zelf alle muziek schreven. Met producer/drummer Michel Schoots achter de knoppen en het drumstel en een heel blik bevriende muzikanten voor de uitvoering togen de heren aan het werk. Het resultaat, ruim twee jaar later: ‘My World Electric’. 

Nee, we laten er geen twijfel over bestaan. Het kernduo van Branko laat zien dat de band zich in de nationale rocktop kan nestelen, als ze het niveau van deze cd nog iets kan aanscherpen. Technisch zijn de songs perfect gespeeld en voorzien van een heerlijk geluid (mede ook dankzij de mix van de Amerikaan Brad Gilderman), waarin bij iedere luisterbeurt nieuwe sampletjes en beats van Franswa boven komen drijven. Opener ‘Wonder Woman’ is meteen een van de lekkerste songs en had misschien beter als single gekozen kunnen worden dan ‘Loose’, dat toch iets meer standaard is en een minder sterk refrein heeft. Tweede track ‘My Friend’ is dan een lekker slepende rockballad, die de verwachtingen voor de rest van het album erg hoog maakt. Over het algemeen hangt het geluid van Branko ergens tussen Kane en The Smashing Pumpkins in, waarbij dat laatste met name wordt veroorzaakt door Kreukniet’s wat geknepen zangstem. Het levert fijne momenten op, zoals de heerlijke refreinen van ‘Circles’ en ‘White’. 

De samenwerking tussen de twee bandleiders dateert al van 1999, toen Franswa samples voor het laatste album van Lemon Crush verzorgde. De twee richtten vervolgens met Groothedde en Remco van Overbeek Spitball op, dat meer dance-georiënteerde muziek maakte. Dat de heren gevarieerde songs kunnen schrijven, hebben ze in het verleden dus al ruimschoots bewezen. Die variatie missen we af en toe nog een beetje bij Branko. De groep moet dan ook niet bang zijn om zich ook op songtechnisch gebied van hun intelligente kant te laten zien. Dat zou de cd nog wat langer, dan nu al het geval is, interessant houden. Met nog iets sterkere songs kan de opvolger van ‘My World Electric’ dan wel eens een regelrechte topper worden.

File Under / april 2006: 
“Een plaat die My world electric heet en waarop een fraai gecoiffeerde koningspoedel de cover siert kan je behoorlijk op het verkeerde been zetten. Dit zou zomaar een cd van een danceformatie kunnen zijn of het zoveelste indie-bandje met jaren tachtig invloeden. De vlag dekt in ieder geval niet de lading, want Branko is niet zo makkelijk in een categorie in te delen. De cd begint met uptempo poprock rummers ("Wonder Woman", "Letitgo") die je na één luisterbeurt al mee kunt zingen. Het gitaargeluid van Wonder Woman doet een beetje denken aan The Cure. Wat verder meteen opvalt is het ruimhartig gebruik van synthesizer en samples in verder gitaargeoriënteerde muziek ("Circles"), waardoor het ook wat doet denken aan hippe Scandinavische bandjes als The Rasmus.Toch jaren tachtig dus? Nee, allengs wordt de plaat ruiger en het geluid logger. Single "Loose" is lekker overstuurd als, zingt u even mee? 'Danger, danger! High Voltage!' Wat volgt is onvervalste stonerrock die door het gebruik van elektronica zwaar doet denken aan Soundgarden. "Hide" daarentegen heeft meer een QOTSA-achtige drive. Eén ding is zeker, verwarring als deze is óf een indicatie voor een prettig eigenwijze band of het betekent dat Branko nog niet hun ideale vorm hebben gevonden. Dat gezegd hebbende; dit zou wel eens een heel lekkere, vette liveband kunnen zijn.”